منظومه شمسي چيست؟

سياره ما زمين، هشت سياره همسايه دارد، اين خانواده که از نه سياره تشکيل شده است، به دور خورشيد در گردش هستند. خورشيد به همراه تمام اجرام آسماني که به گرد آن مي چرخند منظومه شمسي را به وجود مي آورند. منظومه ي شمسي، علاوه بر خورشيد و سياره هاي اطراف آن، شامل قمرها، سيارک ها و ستاره هاي دنباله دار است. بالاخره خورشيد يک روز تمام سوخت خود را مصرف خواهد کرد و نابود خواهد شد اما اين اتفاق 5 ميليارد سال ديگر رخ خواهد داد. ابتدا حجم خورشيد زياد خواهد شد و به يک غول سرخ تبديل مي شود سپس پيش از آن که کاملا خاموش شود تبديل به کوتوله اي سفيد خواهد شد. خورشيد هم مثل تمام ستاره ها، توده کروي شکل عظيمي از گاز سوزان است. مرکز خورشيد بيشترين دما را دارد. و دماي آن تقريبا 15 ميليون درجه سيلسيوس است. دماي سطح خورشيد از مرکز آن کمتر است و به 6000 درجه سيلسيوس مي رسد و اين دما هم 25 برابر دماي گرم ترين اجاق هاي دنياست! کره ي زمين ، هم به دور خودش و هم به دور خورشيد مي چرخد. در طول اين گردش، آن سوي کره زمين که به سمت خورشيد نيست، در شب و تاريکي فرو مي رود. يک روز و يک شب طول مي کشد تا کره زمين يک دور کامل به دور خود بچرخد. سياره ي زمين، تنها سياره ي منظومه شمسي است که داراي آب و موجودات زنده است به همين دليل هم منحصر به فرد است. زمين، سومين سياره نزديک به خورشيد است و از خورشيد نور و گرماي لازم براي زندگي ما انسان ها را مي گيرد. اگر زمين به خورشيد نزديک تر بود، دماي آن بسيار گرم تر و اگر از خورشيد دور تر بود، بسيار سردتر مي شد. سياره مريخ، سياره ي سرخ هم ناميده مي شود. سطح اين سياره از گرد و غبار سرخ رنگي پوشيده شده است. و در اثر وزش باد، ابر صورتي رنگي از غبار در سطح اين سياره ديده مي شود. سنگ هاي سطح مريخ آهن دارند. وقتي آهن زنگ مي زند، قرمز مي شود. شايد مناسب تر بود، به اين سياره، سياره زنگ زده گفته مي شد! تا زماني که کاوش گرهاي سفينه فضا يي وايجر 2 در سال 1986 به سياره اورانوس و در سال 1989 به نپتون سفر نکرده بود، دانشمندان اين دو سياره را به خوبي نمي شناختند. اين سياره ها آن قدر دور هستند که نمي توان با تلسکوپ هاي بسيار قوي به وضوح از زمين آن ها را مشاهده کرد. دوربين وايجر 2 نشان داد که سياره ي نپتون 8 قمر دارد. اين در حالي بود که اختر شناسان فقط دو قمر آن را با تلسکوپ هاي خود از زمين مي ديدند. سياره پلوتون دور ترين سياره به خورشيد است، اما مدار آن به شکلي است که هر 248 سال يکبار از نپتون به خورشيد نزديک تر مي شود. سياره مشتري به اندازه اي بزرگ است که مي تواند تمام سياره ها را در خودش جاي دهد! روي اين سياره نقش هاي زيبايي ديده مي شود. که گازهاي در حال چرخش پديد مي آورند. اين گاز ها در اثر وزش بادها و طوفان هاي شديد به وجود مي آيند. سياره ناهيد (زهره) نزديک ترين سياره به خورشيد نيست، اما گرم ترين سياره منظومه شمسي است. دماي اين سياره به 500 درجه سيلسيوس، يعني هشت برابر دماي صحراي آفريقا، گرم ترين نقطه ي کره ي زمين مي رسد. قمرها اجرامي سنگي هستند که به دور سياره ها مي چرخند. سياره مشتري 16 قمر دارد که سه قمر آن به نام هاي گانيمد، گاليستو و آيواز . سياره عطارد و ناهيد قمر ندارند. اما بقيه سياره ها حداقل يک قمر دارند. سياره مريخ دو قمر کوچک دارد که شبيه سيب زميني چروکيده و مانده هستند. اين قمرها ديموس و فوبوس نام دارند و بر خلاف قمرهاي بزرگ تر کروي نيستند. کره ماه قمر سياره ي زمين خشک و پر از گرد و غبار است و هيچ علائم حياتي در آن ديده نمي شود. در اين کره آب و هوا وجود ندارد. در طول روز ، آن قدر هوا گرم است که خون انسان به جوش مي آيد. در شب ها نيز يخبندان است. در فضا نيروي جاذبه بسيار کم است، حتي در سفينه فضايي هم اين حالت وجود دارد. فضا نوردان در اين حالت به اندازه اي سبک مي شوند که مثل باد کنک در فضا معلق مي مانند! آيا مي دانيد در فضا قد انسان بلند مي شود فضانوردان وقتي به زمين بر مي گردند 5 سانتيمتر بلند ترند!

+ نوشته شده توسط MOSTAFA در 87/10/22 و ساعت |